Rinkeldekink

Terwijl Martine Bijl bezig was ochtendgymnastiek aan het doen in de vroege morgen en opeens ‘knapte een ballonnetje’, zoals ze zelf omschrijft. Het was een hersenbloeding bleek en dus moest ze naar een revalidatiecentrum om vrijwel alles opnieuw te leren. Ze was vijf weken in verschillende ziekenhuizen verbleven en dus werd het tijd om naar het revalidatiecentrum te gaan.

Na verloop van tijd merkt Martine op dat er een ‘wezen’ in haar zit, genaamd E.T.. Een apart moment als lezer, maar door de manier van schrijven kan je je erg goed inleven.

In het tweede deel gaat het kort over de depressie die zij heeft gehad. Logisch na zo’n zware periode vol tegenslagen en langdurige revalidatie. Ze schrijft er liever niet over, omdat ze bang is dat het terugkomt. Citaat: ‘Ik vertrouw mijn hersenen niet. Nooit meer, vrees ik.’. Ze spreekt daarom ook over een ‘zwarte deken’ die over haar ligt, als die daar zin in heeft.

 In deel drie gaat Martine naar ’t Streekziekenhuis om daar behandeld te worden voor haar depressies. Ze vindt het maar niks en heeft overal haar bedenkingen bij. Ze gaat hier vooral in op de patiënten die ze heeft ontmoet en in haar hart heeft gesloten, zo zegt ze. Over de verschillende soorten mensen observeren en mee leren omgaan.

Al met al een zeer indrukwekkende manier van lezen en een verhaal die je bij blijft en waar je aan zult denken als iemand in je omgeving te maken krijgt met een hersenbloeding